will، going to یا حال استمراری؟

ما در فارسی برای آینده معمولاً یک شکل داریم («می‌روم» یا «خواهم رفت»). انگلیسی چند شکل دارد و هر کدام پیام کمی متفاوتی می‌رساند. ببینیم انگلیسی‌زبان‌ها چطور انتخاب می‌کنند.

will: تصمیمِ همین لحظه

تلفن زنگ می‌زند: “I'll get it!” (من جواب می‌دهم!) از قبل برنامه‌ای نبوده؛ همان لحظه تصمیم گرفتید. will برای قول، پیشنهاد کمک و نظرتان درباره‌ی آینده هم به کار می‌رود:

• I'll call you tonight, I promise. — قول می‌دهم امشب زنگ بزنم.
• Your bag looks heavy. I'll carry it. — کیفت سنگینه، من می‌برمش.
• I think Iran will win the match. — فکر می‌کنم ایران می‌برد.

going to: از قبل تصمیمش را گرفته‌اید

“I'm going to learn to drive this year.” (امسال می‌خواهم رانندگی یاد بگیرم.) تصمیم قبل از حرف زدن گرفته شده. وقتی نشانه‌ی چیزی را می‌بینید هم از آن استفاده می‌شود: Look at those clouds — it's going to rain.

حال استمراری: قرارش گذاشته شده

اگر پای آدم‌های دیگر وسط است و زمان مشخصی دارد، از حال استمراری استفاده کنید: I'm meeting Sara at 6. (ساعت شش با سارا قرار دارم.) انگار در تقویم نوشته شده.

حال ساده: جدول زمانی

The film starts at 8. My flight lands at 22:40. این‌ها با تصمیم کسی عوض نمی‌شوند.

یک جمله، سه پیام

دو اشتباه کلاسیک

“I will to go” — بعد از will هیچ‌وقت to نمی‌آید. · “When I will arrive, I'll call you” — بعد از when، if، before، after، as soon as زمان حال می‌آید: When I arrive, I'll call you. (فارسی هم می‌گوید «وقتی رسیدم»، نه «وقتی خواهم رسید».)

طبیعی‌ترین گزینه را انتخاب کنید

1. A: We've run out of milk. B: Oh, (I'll / I'm going to) buy some.
2. I've booked the tickets. We (will see / are seeing) the concert on Thursday.
3. Be careful! You (will drop / are going to drop) those glasses!
4. The next bus (leaves / will leave) at 10:05.
5. I'll phone you as soon as I (will get / get) home.