خرید و پول

سه لحظه‌ی خرید

۱. پای صندوق

— That's 45 pounds, please. Cash or card? (می‌شود ۴۵ پوند. نقد یا کارت؟)
— Card, please. Can I have a bag?
— Sure. Here's your receipt. (این هم رسیدتان.)

۲. یک هفته بعد، در همان فروشگاه

— Hi, I bought this jacket last week, but it's too small. Can I exchange it? (می‌توانم عوضش کنم؟)
— Of course. Do you have the receipt?
— Yes, here. Actually, could I just get a refund? (راستش می‌شود پولم را پس بگیرم؟)
— No problem.

۳. تعریف کردن برای دوست

— Nice shoes! Were they expensive?
— No, they were on sale — 50% discount. A real bargain. (حراج بود؛ پنجاه درصد تخفیف. مفت خریدم!)
— Lucky you! The ones I saw were 200 dollars. Total rip-off. I can't afford that. (اونایی که من دیدم دویست دلار بود؛ سرکیسه‌کردن محض. از پسش برنمیام.)

فعل‌های پولی که آدم را به اشتباه می‌اندازند

• spend money on something: I spent too much on clothes. (برای لباس زیادی پول خرج کردم.)
• pay for something: I paid for the tickets. (نه paid the tickets؛ مگر برای صورت‌حساب: pay the bill)
• cost: How much did it cost? — جنس «قیمت دارد»، آدم «پول می‌دهد».
• borrow from / lend to — در بخش مهارت‌های واژگانی بیشتر درباره‌شان می‌خوانید.

نکته‌ی فرهنگی: چانه زدن

در بازار ایران چانه زدن بخشی از لذت خرید است. اما در بیشتر فروشگاه‌های انگلیس یا آمریکا قیمت‌ها مقطوع‌اند و چانه زدن عجیب به نظر می‌رسد؛ جز در بازارهای محلی، خرید ماشین و خرید خانه. فعلش to haggle یا to bargain است.

گفت‌وگو را کامل کنید

A: Excuse me, how much ___ this lamp? · B: It's 30 dollars, but it's ___ sale today, so 20. · A: Great, that's a ___! Can I pay ___ card? · B: Sure. · A: And if my wife doesn't like it, can I get a ___? · B: Yes, just keep the ___.