اگه می‌دونستم…: شرطی نوع سوم

هر زندگی چند لحظه دارد که همه‌چیز را عوض کرده. If I hadn't gone to that party, I wouldn't have met my wife. (اگه به آن مهمانی نرفته بودم، با همسرم آشنا نمی‌شدم.) شرطی نوع سوم اجازه می‌دهد گذشته را به عقب برگردانید و نسخه‌ی دیگری از آن را تصور کنید.

ساختار

If + had + اسم مفعول، would have + اسم مفعول

• If you had told me, I would have come. — اگه به من گفته بودی، می‌آمدم. (نگفتی و نیامدم.)
• If it hadn't rained, we would have gone to the beach. — اگه باران نیامده بود، می‌رفتیم ساحل.

در گفتار فشرده می‌شود: If I'd known, I'd've helped. بله، این دو 'd دو کلمه‌ی متفاوت‌اند (اولی had، دومی would).

پشیمانی، خیال راحت، سرزنش

• پشیمانی: If I had saved money, I could have bought that house.
• خیال راحت: If the doctor hadn't come so quickly, it could have been much worse. — خدا را شکر که دکتر زود رسید.
• سرزنش: If you had listened to me, this wouldn't have happened! — اگه به حرفم گوش داده بودی، این اتفاق نمی‌افتاد!

could have و might have هم می‌توانند جای would have بنشینند.

شرطی ترکیبی: علت در گذشته، نتیجه در حال

گاهی یک اتفاق گذشته روی الان اثر گذاشته:

If I had taken that job in Dubai, I would be rich now. (اگه آن کار دبی را قبول کرده بودم، الان پولدار بودم.)
If she hadn't moved to Canada, she would still live near us.

نیمه‌ی اول شرطی نوع سوم است و نیمه‌ی دوم شرطی نوع دوم.

میان‌بر فارسی و تله‌ی انگلیسی

فارسی می‌تواند برای حال و گذشته‌ی غیرواقعی یک شکل به کار ببرد: «اگه می‌دونستم، کمکت می‌کردم» هم می‌تواند «اگر (الان) می‌دانستم» باشد و هم «اگر (آن موقع) می‌دانستم». انگلیسی این دو را از هم جدا می‌کند. وقتی ماجرا تمام شده، had + اسم مفعول لازم است: If I had known، نه If I knew.

و هرگز نگویید: “If I would have known” ✗؛ بخش if گذشته‌ی کامل می‌گیرد.

به یک جمله‌ی شرطی تبدیل کنید

1. I didn't set my alarm, so I was late for the exam.
2. We didn't take a map. We got lost.
3. He didn't wear a helmet. He was badly hurt.
4. I didn't learn English as a child, so I'm not fluent now. (ترکیبی)