بگذارید خواننده دنبال ماجرا بیاید

لازم نیست برای هر اتفاق یک زمانِ جدا بنویسید. چند نشانهٔ خوب کافی است: at first، then، in the end. آن‌ها را جایی بیاورید که داستان مسیرش عوض می‌شود، نه اولِ تک‌تک جمله‌ها.

نمونه

Last Saturday, I planned to meet my cousin at the station café. I arrived early and found a seat, but the café closed for a private event. I sent her a message and waited outside the bookshop next door. She came ten minutes later with two hot drinks. In the end, we sat on a bench and made a new plan for lunch.

یکی از جمله‌های نوشته‌تان را موقتاً حذف کنید. اگر ماجرا همان‌قدر روشن ماند، شاید آن جمله نقشی در پیش بردن روایت ندارد.