must، have to، mustn't و don't have to

این قانون‌های یک خوابگاه دانشجویی است:

Residents must be back by 11 p.m. — ساکنان باید تا ساعت ۱۱ شب برگردند.
You mustn't cook in your room. — آشپزی در اتاق ممنوع است.
You don't have to clean the corridors — a cleaner does that. — لازم نیست راهروها را تمیز کنید.
Visitors have to show their ID at the door. — مهمان‌ها باید کارت شناسایی نشان بدهند.

چهار فعل وجهی، چهار پیام متفاوت.

must یا have to؟

هر دو اجبار را نشان می‌دهند و خیلی وقت‌ها هر دو درست‌اند. فرق کوچکشان:

• must — خود گوینده حس می‌کند لازم است، یا قانون نوشته‌شده است: I must call my mum — I haven't spoken to her for a week. (باید به مامانم زنگ بزنم؛ یک هفته است باهاش حرف نزده‌ام.)
• have to — اجبار از بیرون است: I have to wear a uniform at work. (قانون شرکت)

must شکل گذشته و آینده ندارد، پس از have to استفاده کنید: I had to get up at 5 yesterday. (دیروز مجبور شدم ساعت پنج بیدار شوم.) در انگلیسی بریتانیایی have got to هم در محاوره رایج است: I've got to go.

تله‌ی بزرگ: mustn't در برابر don't have to

«لازم نیست» در فارسی می‌شود don't have to و «نباید» می‌شود mustn't. قاطی کردنشان می‌تواند سوءتفاهم جدی درست کند: جمله‌ی “You mustn't come to the meeting” یعنی ورودتان به جلسه ممنوع است!

سؤال پرسیدن

Do you have to…? خیلی رایج‌تر از Must you…? است: Do I have to fill in this form? (باید این فرم را پر کنم؟) / Did you have to pay for parking?

گزینه‌ی درست را انتخاب کنید

1. You (mustn't / don't have to) touch the paintings. It's a museum rule.
2. Tomorrow is a holiday, so I (mustn't / don't have to) get up early.
3. Last year I (must / had to) take the bus every day.
4. You (must / have to) try this cake — it's amazing!
5. Children (mustn't / don't have to) play with matches.
6. We (don't have to / mustn't) bring food. There's a restaurant.