I'd like…، Would you like…؟، Shall I…؟

در کافه دو مشتری را مقایسه کنید:

مشتری الف: “I want coffee.”
مشتری ب: “I'd like a coffee, please.”

هر دو از نظر گرامری درست‌اند، اما فقط یکی لبخند تحویل می‌گیرد. I'd like شکل مؤدبانه‌ی I want است؛ چیزی مثل فرق «می‌خوام» و «لطفاً یک ... بدید».

I'd like

• + اسم: I'd like a table for two. — یک میز برای دو نفر لطفاً.
• + to + فعل: I'd like to book a room. — می‌خواستم یک اتاق رزرو کنم.

I'd یعنی I would. آن 'd را جا نیندازید؛ “I like a coffee” یعنی به‌طور کلی قهوه دوست دارید، نه اینکه دارید سفارش می‌دهید.

Would you like…؟ برای تعارف و دعوت

• Would you like some more rice? — باز هم برنج می‌کشید؟
• Would you like to come to my birthday party? — دوست داری بیایی تولدم؟

جواب‌ها: Yes, please. / I'd love to! / That's very kind, but I'm afraid I can't. نگویید “Yes, I would like”؛ همان “Yes, please” کافی است.

فرق Would you like و Do you like: Do you like tea? یعنی «چای دوست داری؟» (سلیقه‌ی کلی). Would you like tea? یعنی «چای میل دارید؟» (فنجان در دستش است).

Shall I…؟ Shall we…؟

خیلی بریتانیایی و خیلی کاربردی: Shall I call a taxi for you? (براتون تاکسی بگیرم؟) / Shall we go for a walk? (بریم قدم بزنیم؟) آمریکایی‌ها بیشتر می‌گویند Should I…? / Do you want me to…? / Let's…

I'll… — پیشنهاد کمک فوری

وقتی می‌بینید کسی کمک لازم دارد: “Oh, you're busy. I'll answer the phone.” (سرت شلوغه، من تلفن را جواب می‌دهم.)

یک نکته‌ی فرهنگی درباره‌ی تعارف

در فرهنگ ما گاهی اول «نه» می‌گوییم و بعد قبول می‌کنیم. در انگلیسی، “No, thank you” معمولاً همان معنای ظاهری‌اش را دارد و میزبان ممکن است دیگر تعارف نکند! اگر می‌خواهید، بگویید “Yes, please — that would be lovely.”

چه می‌گویید؟

1. دارید ساندویچ سفارش می‌دهید.
2. همکارتان را به ناهار دعوت می‌کنید.
3. دوستتان سردش است. پیشنهاد بدهید پنجره را ببندید.
4. پیشنهاد می‌دهید امشب فیلم ببینید.
5. میزبان باز هم غذا تعارف می‌کند. مؤدبانه قبول کنید.

جواب‌های نمونه

1. I'd like a chicken sandwich, please.
2. Would you like to have lunch with me?
3. Shall I close the window?
4. Shall we watch a film tonight?
5. Yes, please. It's delicious!